Najlepsze Murale Komiksowe w Brukseli

Nie planowaliśmy spędzać na tym całego poranka. Dostrzegliśmy mural z Tintinem, potem kolejny za rogiem, i zanim się zorientowaliśmy, zamieniliśmy brukselski poranek w poszukiwanie skarbów w skali całego miasta. Oto murale komiksowe, które pokochaliśmy najbardziej (pełna trasa).

Tintin (Rue de l’Étuve)

Ikona, tuż obok Manneken-Pis: Tintin, Milou i Kapitan Haddock schodzący po drabinie pożarowej. Ten, który fotografuje każdy — i słusznie — jest mistrzowsko wykonany (Tintin w Brukseli).

Kiedy się przestaje fotografować i naprawdę patrzy na mural Tintina, uderza kunszt wykonania. Czysty styl kreski Hergégo — to, co nazywał ligne claire — znakomicie przekłada się na wielkoformatowe malarstwo ścienne. Proporcje są właściwe, kolory wierne, a sam wyraz twarzy Haddocka wart jest nadłożenia drogi. Mural namalowano na prawdziwej drabinie pożarowej, co nadaje mu figlarność, którą pierwotny twórca by docenił. Tu zaczyna większość łowców murali — i tu naprawdę rusza polowanie.

Broussaille (Rue du Marché au Charbon)

Absolutnie pierwszy mural trasy, z 1991 roku — młoda para spacerująca pod rękę. Subtelnie piękny, i punkt orientacyjny w gejowskiej dzielnicy miasta.

Broussaille Franka Pé to mural, który zapoczątkował cały projekt, co nadaje mu historyczne znaczenie niezależnie od jego piękna. Styl ilustracji jest miększy i bardziej romantyczny niż wyraziste kreski Tintina — luźne, ekspresyjne podejście pasujące do tematu. Lokalizacja przy Rue du Marché au Charbon jest również trafna: ulica od dawna kojarzona ze społecznością LGBTQ+ Brukseli, a mural stał się swego rodzaju emblematem dzielnicy.

Le Chat (Boulevard du Midi)

Beznamiętny kot-filozof Philippe’a Gelucka, ogromny na szczycie ściany szczytowej. Roześmieliśmy się głośno.

Jeśli nie znasz jeszcze Le Chata — czyli Kota — to pojawia się w belgijskich gazetach od lat osiemdziesiątych, serwując absurdalną mądrość i skośny komentarz filozoficzny na wzór rysunkowego Sokratesa, który zrezygnował z ludzkości, ale uważa ją za lekko interesującą. Skala ściany szczytowej sprawia, że żart trafia mocniej: ten wyraz łagodnej pogardy, ogromny na brukselskim murze, jest zabawniejszy, niż ma prawo być.

Smerfy

Cała radosna niebieska ściana pełna małych stworzonek Peyo — hit wśród dzieci, które widzieliśmy wskazujące na nią palcami.

Peyo — Pierre Culliford, rodowitego brukselczyk — stworzył Smerfy w 1958 roku, a mural na całą ścianę jest im godnym hołdem: dziesiątki małych niebieskich postaci zajętych różnymi czynnościami, w kompozycji, którą warto oglądać naprawdę, a nie tylko sfotografować i iść dalej. Kontrast z filozoficznym kotem Gelucka nie mógłby być ostrzejszy. Belgijska komiks zawiera multum.

Gaston Lagaffe

Niedaleko Muzeum Sztuki Komiksowej — rozkosznie nieudolny chłopiec biurowy w trakcie kolejnej katastrofy. Idealne usytuowanie.

Gaston to szczególny rodzaj belgijskiego bohatera komiksowego — niekompetentny, dobroduszny, nieustannie powodujący wypadki przez połączenie kreatywności i całkowitej zawodności — a mural chwyta go w charakterystycznie katastrofalnym momencie. Usytuowanie w pobliżu Muzeum Sztuki Komiksowej jest celowe i trafne: to dzielnica muzeum, a Gaston, wymyślony przez André Franquina, jest jedną z jego najbardziej znanych postaci.

Dlaczego to była najlepsza rzecz, jaką zrobiliśmy

Oto co nas zaskoczyło: polowanie na murale było naszą ulubioną aktywnością całej podróży, i było zupełnie bezpłatne. Robi trzy rzeczy jednocześnie — to gra, to piesza wycieczka po dolnym mieście, i to okno na to, co sprawia, że Bruksela jest Brukselą: miasto dość figlarne, by malować postacie komiksowe na swoich budynkach (belgijskie komiksy wyjaśnione).

Aspekt spacerowy jest realny i wartościowy. Trasa murali prowadzi przez części dolnego miasta, które nie figurują na standardowym szlaku turystycznym — boczne uliczki, ciche place, robotnicka tkanka starego miasta. Brukselę widzi się inaczej, polując na murale, niż podążając za przewodnikiem do oczywistych atrakcji. Otrzymuje się też bezpłatne wprowadzenie do kultury belgijskiego komiksu, która jest znaczna: Belgia produkuje więcej komiksów per capita niż jakikolwiek inny kraj na świecie, a projekt muralewych jest sposobem na włączenie tej kultury w mury miasta.

Skorzystaliśmy z bezpłatnej mapy Trasy Komiksowej, żeby zaplanować pętlę, ale szczerze mówiąc połowa zabawy polegała na natykaniu się na nie przypadkowo. Łącznie jest ich ponad 50; w centrum w ciągu jednego poranka znaleźliśmy może tuzin (mapa murali).

Szerszy kontekst: dlaczego Bruksela to robi

Warto zrozumieć, dlaczego Bruksela ma tę tradycję muralewą, zamiast traktować ją jako oczywistość. Belgia produkuje więcej komiksów per capita niż jakikolwiek inny kraj na świecie — często podawana liczba to około ośmiu milionów albumów rocznie dla populacji jedenastu milionów ludzi. Komiksy są tu naprawdę traktowane jako forma sztuki wysokiej — neuvième art, dziewiąta sztuka — a Hergé, Franquin, Peyo, Geluck i inni cieszą się tym samym kulturowym szacunkiem, który Francja okazuje swoim powieściopisarzom. Muzeum Sztuki Komiksowej (w budynku Victora Horty przy Rue des Sables) nie jest atrakcją rozrywkową; to poważna instytucja.

Projekt muralewych został pomyślany na początku lat dziewięćdziesiątych jako sposób na wykorzenienie tej kulturowej tożsamości dla ulic miasta — przeniesienie formy artystycznej ze stron drukowanych na budynki. To prawdziwie demokratyczny projekt sztuki publicznej w tym sensie, że nie potrzeba biletu ani odniesień kulturowych, żeby go cieszyć: małe dziecko wskazujące Tintina na drabinie pożarowej ma to samo spotkanie z dziełem co dorosły znający całą bibliografię Hergégo. Ta cecha — dostępna, konkretna, bezpłatna, zabawna — sprawia, że polowanie na murale jest tak charakterystycznie brukselskie.

Wskazówki z naszego polowania

Patrz w górę i za rogi — niektóre są wysoko na ścianach szczytowych lub w bocznych uliczkach.
Zacznij od muru Tintina przy Manneken-Pis i rób pętlę przez dolne miasto.
Połącz z Muzeum Sztuki Komiksowej w jego przepięknym budynku Horty (przewodnik).
Świetne z dziećmi — zamień w zabawę “znajdź następną postać.”
Weź mapę — oficjalna trasa jest dobrze zorganizowana, a mapa jest bezpłatna w biurach turystycznych i online.

Jeśli robisz w Brukseli tylko jedną bezpłatną rzecz, niech to będzie ta. Uchwytuje duszę miasta lepiej niż jakikolwiek pomnik — i wrócisz do domu z galerią zdjęć kreskówek i głupkowatym uśmiechem.